14 juli 2025

Het lijkt er wel op met deze foto. Maar de tijd dat we met de tent of caravan op stap gingen ligt inmiddels zo’n 15 jaar achter ons. Hoewel het kampeergevoel ons nog steeds aanspreekt, is het een gepasseerd station.
Maar waarom dan deze titel? Dat ga ik vertellen.

Binnendoor

Vrienden van ons zijn recentelijk verhuisd en teruggekeerd naar hun roots. Die liggen in de buurt van Utrecht. Voor een afspraak besloten we om het laatste stukje binnendoor te rijden. Dat doen we wel vaker. Meestal lukt het ons om dan een weg te vinden waar we nog niet eerder, of al een hele tijd niet meer, zijn geweest. Ditmaal was het de bedoeling om een eerdere afslag op de A12 te nemen en dan binnendoor verder te rijden.

Polsbroek

Helaas was ik in mijn navigatiesysteem een extra tussenstop vergeten op te nemen. Mijn plan was om via de Lekdijk naar Uitweg te rijden om vandaar via een N-weg naar de plaats van bestemming te gaan. Die vlieger ging niet op, want ik kwam de Lekdijk maar niet tegen. Wel zag ik onderweg een afslag Polsbroek, 2 km. OK, dan doen we dat toch?

En dat bleek een goede zet. We reden langs een bord dat verwees naar het recreatielandschap Rosenboom. Je kan hier, naast kamperen, ook wandelen, fietsen en kanovaren. Hier hebben we een kijkje genomen. De camping kwam heel gezellig en gemoedelijk over. Mooie plekjes, geen poespas maar wel veel natuur, paarden en mooie uitzichten. En een prachtige bermvegetatie langs het water.

Ik kreeg bijna zin om hier onze tent (die we niet meer hebben) op te zetten. Ook zagen we een hoge uitkijktoren. Bij de ingang stond een uitnodigend bord. Leuk, alleen klopte het taalkundig niet helemaal. Tenzij er een dubbele bodem in ‘beleeftheid’ zit natuurlijk.
Maar voor de rest: prachtig om hier de benen te strekken! Na het bezoek hebben we toch maar de weg naar de Lekdijk genomen.

Kinderen voor kinderen

Ik kan er niets aan doen maar bij de combinatie van Lekdijk en fietsende mensen moet ik toch vaak denken aan een liedje van Kinderen voor Kinderen uit 1992 (!). In die tijd zongen we de liedjes samen met onze kinderen, dus die teksten zweven nog ergens in mijn hoofd.

“Vroeger, vorig jaar nog
Ging ik met m’n vader samen
Dikwijls fietsen langs de Lek
Over hele smalle dijken
Waar je altijd uit moest kijken
Want er reden ook wel auto’s en die scheurden als een gek
En soms zaten we te rusten op een hek
Zo met achter ons de koeien
En voor onze neus de schepen
En we zeiden niks omdat we
Dan elkaar zo goed begrepen
En m’n vader nam zo af en toe een trek
Want m’n vader rookte altijd zware sjek.”

Voor zover dit liedje, dat helaas een triest einde kent. Wij zagen niet heel veel fietsers, maar wel schepen en koeien. En prachtige vergezichten.

Uitweg

Tsja, en dan toch nog de weg naar Uitweg zoeken. Dat is gelukt en hoewel het op deze manier naar uitweg rijden eerder een omweg was, hadden we er geen spijt van. Een pittoresk klein lintdorpje dat pas zo’n 50 jaar op de topografische kaarten genoemd staat, maar wel met een mooie geschiedenis.

In de 11e eeuw gaf de bisschop van Utrecht de opdracht om het gebied Lopikerwaard te ontginnen. Het water werd afgevoerd in de Enge IJssel en, om het hoogteverschil in de waterstand te beheren, werden hier twee dammen in gebouwd. Dit was voor een andere waterweg een belemmering waardoor de goederen bij de dammen moesten worden overgedragen. Voor het overladen van de goederen was veel mankracht nodig, wat ertoe leidde dat zich rond de dammen permanent mensen vestigden. Zo ontstond het dorp Uitweg.
Aan wachtende schippers, schippersvrouwen en passagiers viel geld te verdienen. De nu nog aanwezige winkelpuien rond de huidige sluis laten de handelsgeest zien van de bewoners van Uitweg. 

De conclusie is dat er, via een omweg of (een) uitweg rijden, altijd weer iets verrassends of nieuws te ontdekken valt. Voer voor mijn dagboek dus!