3 april 2026

Eind 2024 heeft de afdeling Archeologie een opgraving uitgevoerd waarmee restanten van een middeleeuws boerderij, een asput, een beerput en diergraven zijn blootgelegd. De archeoloog die belast was met de uitvoering heeft mij gevraagd onderzoek te doen naar de geschiedenis van het perceel.

Dit onderzoek heeft mij gebracht bij de oudste zoon van de laatste eigenaar die met wie ik kortgeleden een zeer interessant gesprek gehad.

Gesprek met Piet Graveland

Als oudste zoon zag Pieter (roepnaam Piet) in 1936 het levenslicht op een boerderij aan toen de Abtswoudseweg nummer 1. Nu de plek waarop de opgraving heeft plaatsgevonden en een nieuw schoolgebouw verrijst.

Piet is nog zeer goed van lijf en leden en vertelde honderduit over zijn kinderjaren op de boerderij, het leven tijdens de oorlog, het houden van vee en het sociale leven met de omliggende boeren.

Ook kreeg ik van hem te horen hoe zijn ouders de onteigening hebben gevoeld. Het verplicht loslaten van de sociale contacten, de pijn en het verdriet om de boerderij vaarwel te zeggen en de moeizame onderhandelingen met het bestuur van de stad Delft.

Piet had in de periode van de onteigening zelf een agrarisch loonbedrijf aan de Abtswoudseweg, schuin tegenover de boerderij van zijn ouders en vlak bij het bedrijf van zijn oom. Waar zijn vader zijn bedrijf uiteindelijk in Maasland moest voortzetten, lukte het Piet om een stuk zuidelijker aan dezelfde weg een stuk grond te kopen. Hierop bouwde hij zijn bedrijf opnieuw op.

Smakelijk en met veel humor vertelde hij over vaarkoeien, bunders, zakputten, hooiluis en kakdozen. Maar ook over het kopen van vee voor slagerij Lander, van granaatscherven in het weiland van het geschut in de Spaanse polder, onderduikers, inkwartiering en over zijn huwelijk en de beginperiode in een woonwagen bij zijn oom.

Bijzonder is het verhaal over de NKF (Nederlandse Kabelfabriek). Deze werd gebouw aan de Schieweg, maar leidingwater uit Delft kon niet geleverd worden. Daarom werd er een loden leiding vanuit Den Hoorn, onder de weilanden door, gelegd. Bij de aanleg werd door de toenmalige eigenaar bedongen dat zij een aftappunt kregen. Hierdoor waren zij tot in de jaren ’50 (!) de enige die stromend leidingwater hadden.Dit alles ligt nu ver achter hem. Hij kijkt met trots en tevredenheid terug op wat het leven hem gebracht heeft en woont, samen met zijn vrouw, nog steeds met veel plezier in de Schipluidense polder. Zij stralen rust en vreugde uit.