3 oktober 2026

In de Volkskrant van gisteren stond een grote foto van een kale vlakte die eens een gletsjer was, gelegen in Chamonix. De kop van het artikel luidde “580 treden afdalen om te staan op het restant van een gletsjer”.
Dat deed mij denken aan onze huwelijksreis naar en een later bezoek aan Chamonix.

Huwelijksreis

Eigenlijk stond er geen huwelijksreis gepland.
Al onze spaarcenten waren opgegaan aan de inrichting van onze etage en de bruiloft. Dat ging niet helemaal goed. Zo was ons bed nog niet geleverd en wat bleek: een huwelijksnacht op de grond doorbrengen is ook best romantisch. Al eerder lukte het de leverancier niet om de wandkast onze huiskamer op de tweede verdieping te krijgen. Het geld kregen we terug.
Daarmee konden we op vakantie gaan. Met de nachttrein, in een couchette, naar Lyon en vanaf daar nog ruim 200 kilometer met de bus naar Chamonix. 

Een van onze uitstapjes bracht ons met een soort boemeltrein naar het historische Montenvers, gelegen aan de rand van de Mer de Glace, een grote gletsjer.
Wij (Joke was pas 20 jaar en ik amper 22 jaar) hadden nog niet veel van de wereld gezien en we keken onze ogen uit. Wat een schitterende omgeving, adembenemend en om stil van te worden!
De treinrit, de kenmerkende stoomfluit van de trein, de uitzichten onderweg: het maakte zoveel indruk op ons dat Montenvers later de naam werd van mijn bedrijf.

Terugkeer

Zo’n twintig jaar later, in 2000 om precies te zijn, gingen we terug naar Chamonix. We hadden meer financiële ruimte, dus kon het allemaal wat relaxter en luxer. Hoewel, we kozen ervoor om één nacht door te brengen in een refuge (berghut) gelegen in de Montenvers. Vrij primitief, maar we hadden het niet willen missen. Complete stilte en ’s nachts mooi maanlicht op de gletsjer. Uit het treinstation klonk, heel zacht, klassieke muziek. Deze beleving staat nog steeds in ons geheugen gegrift.

Net als de enorme terugval van de gletsjer trouwens. We konden haast niet geloven dat de omvang van de gletsjer in twintig jaar zoveel was afgenomen. Maar ondanks dat was het nog steeds een imposant gezicht.

Vandaag de dag

De foto met de begeleidende tekst in de Volkskrant is heel verontrustend. Ondubbelzinnig is duidelijk wat de gevolgen van de opwarming van de aarde zijn. Ik citeer: “In het midden glinstert een wit slootje en nog verder, voor de tweede bocht, een wit veldje, grijs eigenlijk. Dat is zo’n beetje wat er rest van de gletsjer”.
Op de website Train du Montenvers staat een duidelijke foto dat bovenstaande illustreert. Hoe anders is het vandaag de dag dan in 1979 toen ik nog in de spleten van de gletsjer kon lopen.
Onmiskenbaar smelt het ijs in een rap tempo, gelukkig smelt onze liefde niet.