16 augustus 2025

Gisteren maakte ik een vaartochtje met twee oud-collega’s. Met mijn 68 jaar was ik de benjamin. Al varend over de Loosdrechtse plassen hadden we het over hoe we geleefd, en wat we beleefd, hebben. Ik kwam tot de conclusie dat ik niet zo snel meer van mijn stuk te brengen ben. Daar moest ik in minder dan 24 uur op terug komen na een bezoek aan de oudste inwoner van Delft.

Ruim een eeuw oud

Dat is Mies Warffemius. Geboren op 5 februari 1919 in Hof van Delft. Wie op haar naam googled merkt dat ze, waarschijnlijk zonder het zelf te beseffen, een bekende Delftse is. 

Ik ben met drie onderzoeken bezig die betrekking hebben op Hof van Delft, dus wilde ik graag met haar afspreken. Ook met Joke omdat Van Zon en Warffemius elkaar ergens in de genealogie het ‘ja-woord’ hebben gegeven.En wat een ontzettend leuk gesprek hebben we gehad. Ik was diep onder de indruk. Ik had, met mijn 68 jaar, qua leeftijd een kleinkind van haar kunnen zijn. Ja, ze is slecht ter been en haar gehoor laat wat te wensen over. maar met gemak noemt ze de straatnamen, de winkels uit de buurt en bijzonderheden uit haar jeugd op. Geweldig om te zien dat iemand op haar leeftijd nog zoveel vitaliteit uitstraalt.

De kapster

Mies vertelde dat ze, tegen haar wil in, in de kapperszaak van haar vader moest gaan werken. In die tijd gehoorzaamde je gewoon je vader en moeder, maar ik had er helemaal geen zin in, vertrouwde ze ons toe. Het zal ergens begin jaren ’60 geweest zijn, ik woonde toen ook in Hof van Delft, dat zij mijn haren heeft geknipt. We konden het ons geen van beiden meer herinneren.Wel wist ze nog veel te vertellen over haar kapperstijd, en haar hondje Pukkie die altijd op een van de kappersstoelen lag.

Wist-u-datjes

Ik had mij voorbereid op het gesprek en was, vanwege mijn onderzoeken, al redelijk ingevoerd in de Hof van Delft van 100 jaar geleden. Dus vond ik in haar een gesprekspartner waarmee ik herinneringen van haar wist te prikkelen en zij omgekeerd onze interesse. Want zij kende Joke d’r opa met zijn melkwinkel op de hoek. En een timmerman Van den Berg, zij doelde waarschijnlijk op mijn opa. Die woonde, net als Mies, in de Singelstraat.

Ook uit de meer recente tijd, dan heb ik het nog steeds over 50 tot 60 jaar geleden, wist ze nog het nodige te herinneren. We hadden klikjes op de periode dat ik ook in de Hof van Delft woonde, de Sint-Hippolytus kerk, de Nicolaas en Gezellen kerk en op oude foto’s van Delft. 

Mies is nog steeds katholiek. Op een vraag van Joke over de processie vroeger kwam een leuke herinnering. Ze deed daar graag aan mee, totdat haar jurk te klein werd. Op een gegeven moment kon ze dus niet meer meedoen zei ze, maar tot haar grote blijdschap kreeg ze toen twee jurken van meneer pastoor. Ze liep toen mee in een jurk met een mooie, door haar zus gemaakte, strik. Ze straalde er (bijna honderd jaar later) nog steeds bij.Ook ging Mies ‘zwemmen’ in het zwembad aan de Westvest. Daar was een groenteveiling en ze poedelde tussen de koolbladeren, dat was het. Want zwemmen: dat heeft ze nooit gekund. Maar anderen wel, die kinderen gingen op zondag naar het zwembad in plaats van naar de kerk. Daar is ze nog steeds verbolgen over.

Haar jeugd

Natuurlijk zijn we ook nog terug gegaan naar haar jeugd. Nee, over de eenwording van de gemeentes Hof van Delft en Delft wist ze niets meer. Wel over het hinkelen (waar ze nog keurig het liedje over wist te zingen), het spelen met de tol of diabolo en in de speeltuin vlakbij. Het was altijd heel gezellig in de straat. Ze speelde vroeger niet met mijn schoonmoeder. De kinderen bleven meest in de eigen straat spelen. Maar de winkels in de Singelstraat en bij het raadhuis kan ze nog precies aanwijzen en benoemen.Ze is al heel lang niet meer terug geweest in de Singelstraat en dat is maar beter ook. Het aanzicht nu zal haar vast en zeker zwaar vallen.